By Tomas, 9 years and 1 month ago

U kent ze vast wel (NL)

In dit paper wordt verslag gedaan van een 'content analyse' van artikelen die betrekking hebben op de Tweede Kamer verkiezingen van 1998, 2002 en 2006. Deze analyse is uitgevoerd om inzicht te krijgen in de eventuele invloed van het verkiezingsjaar 2002 op een 'gepersonaliseerde politieke schrijfstijl' in Nederlandse dagbladen.

De verkiezingsmaanden eind 2002 hebben volgens enkele politicologen tot een omslag in electorale stijl geleid (Van Praag, 2003). Deze periode is bekend geworden als het 'omslagmoment Fortuyn'. Nadat Wim Kok in september 2001 zijn vertrek als premier aankondigde, daalde de publieke steun voor het Paarse kabinet sterk2 (TNS NIPO 2001). De regerende partijen waren in de ogen van veel stemmers niet meer van elkaar te onderscheiden, wat bij veel kiezers het gevoel op riep niet meer vertegenwoordigd te worden (Pennings & Keman, 2002). De reactie op deze onvrede kwam allereerst in de vorm van de partij Leefbaar Nederland en vervolgens in de vorm van 'de persoon Fortuyn' (Van Praag, 2003). Pim Fortuyn is sindsdien symbool geworden voor een nieuwe politieke stijl. Van Aelst zegt hierover: «Mensen kiezen steeds meer voor mensen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de politiek steeds meer wordt opgehangen aan individuele politici en dat hun imago en hun persoonlijke kwaliteiten steeds belangrijker worden. Het recent succes van de vermoorde Nederlandse politicus Pim Fortuyn mag hiervan als een schoolvoorbeeld worden beschouwd maar zeker niet als uitzondering». (Van Aelst, 2002, 1) Pim Fortuyn is symbool geworden van de 'gepersonaliseerde' politieke stijl. Kern van deze stijl is het 'denken in mensen' in plaats van 'denken in partijen' (Van Aelst, 2002). Deze these wordt veelal gegrond in het werk van politicologen zoals Dalton en Wattenberg. In 'Parties Without Partisans' (Dalton & Wattenberg, 2000) zetten zij uiteen dat er sprake is van een sterke terugloop in de 'identificatie factor' tussen partijen en individuen. Zij stellen dat er tijdens de tweede helft van de 21e eeuw sprake is van een terugloop in de affectieve bindingen tussen individu en partij (om in termen van de Amsterdamse school te spreken). Personalisering wordt door deze denkers verklaard als een poging van politieke partijen om de traditionele (ideologische) affectieve bindingen te vervangen
door een persoonlijke affectieve binding tussen kiezer en 'politiek persoon' (bijvoorbeeld de lijsttrekker).

In dit schrijven wordt verslag gedaan van een empirische toetsing van deze 'personaliseringsthese'.

Volledige verslag (PDF, 28 pagina\'s)

Comments disabled

Comments have been disabled for this post.

No trackbacks

To notify a mention on this post in your blog, enable automated notification (Options > Discussion in WordPress) or specify this trackback url: http://​zwinkels.co.uk/​wp-trackback.php?p=10&lang=nl